KRAWIEC

Umiejętność łączenia materiałów przy pomocy igły i nici, czyli po prostu szycia, znana jest człowiekowi od paleolitu. Zatem historia krawiectwa sięga 30 tysięcy lat przed naszą erą.
Oczywiście w tamtych czasach szycie nie równało się z tym, które znamy aktualnie. Funkcją, jaką spełniała odzież była ochrona przed zimnem i ogólne zwiększenie szans na przeżycie w niedogodnych i niesprzyjających warunkach. Pierwsze ubrania, które produkował człowiek, wykonane były z ciepłych skór i futer upolowanej zwierzyny. Oczywiście nie było mowy o krojeniu czy modelowaniu ubrań.
Produkcją odzieży w starożytnym Egipcie, Grecji oraz w Rzymie, zajmowali się niewolnicy oraz służba. Umiejętności były konieczne, jednak nie gwarantowały żadnego prestiżu ani wysokiego wynagrodzenia.

Początki zawodu krawca

Krawiec, którym mowa, po raz pierwszy pojawił się w XII wieku, jako rzemieślnik, który konstruował, kroił, a także szył odzież. W Polsce pierwsza taka wzmianka o cechu krawców pochodzi z 1282 roku z Warszawy. Zaś oksfordzki Słownik Języka Polskiego notuje pojawienie się tego terminu na rok 1297.

Jak uczono się krawieckiego fachu?

Krawców kształcono starannie. Czeladnik przez trzy lata nadzorował krawca rzemieślnika. Po okresie przyuczenia, krawiec otwierał własny warsztat i nabierał umiejętności. Był to okres przygotowawczy do zdobycia stopnia mistrza.

Co szył mistrz?

Do umiejętności, jakie powinien posiadać mistrz, należało uszycie przede wszystkim szat liturgicznych – ornatów, alb, habitów, a także płaszcza doktorskiego. Co ważne – krawiec spełniał potrzeby odzieżowe całego miasta. Kolejne umiejętności i fach w ręku stały się bardziej skomplikowane i pilnie strzeżone przed konkurentami.

Średniowieczne krawiectwo

Średniowieczne krawiectwo dzielono po prostu na męskie, czyli płócienne i damskie – jedwabne. Później ten podział przekształcił się w krawiectwo ciężkie i lekkie. Późniejsze podziały klas społecznych wymusiły inne specjalizacje krawieckie, takie jak: wiejskie, miejskie, folwarczne i dworskie.
W Polsce krawiectwo było powszechne – niemalże w każdym domu był krawiec. Szył on we własnym zakresie bieliznę i wszelkie okrycia dla krewnych. Jedynie odzież zimowa zlecana była do przygotowania warsztatom krawieckim. Oczywiście w tym czasie wszelkie prace krawieckie były wykonywane ręcznie – przy użyciu igły i nitki.