Ewolucja

Gdy maszyny do szycia osiągnęły już pewien standard techniczny, wówczas konstruktorzy zaczęli skupiać się nad ulepszeniami konstrukcji. Skupiali się zwłaszcza na chwytaczu oraz mechanizmie pobierania nici.

Oznaczało to początek ery nowych maszyn dających lepsze rezultaty i wydajność podczas szycia, a także cechujących się łatwiejszą i prostszą obsługą.

Dotychczas twórcy maszyn do szycia używali prostego czółenka do „łapania” nici górnej przez nić dolną i zblokowania nici ze sobą. W roku 1852 A. B. Wilson wynalazł chwytacz rotacyjny, który chwytał i obwiązywał nić górną wokół nici dolnej wiążąc tym samym ścieg.

W tym samym czasie pojawiały się też maszyny z innym wariantem chwytacza-czółenka, które „oscylowało” niczym wahadło. Modele maszyn z wahadłowym chwytaczem były produkowane przez amerykańskie firmy takie jak: Grover & Baker, White, Newhome and Domestik, które odegrały bardzo ważną rolę w rozwoju maszyn do szycia. Ewolucja samego chwytacza trwa do dnia dzisiejszego.

Maszyna z roku 1858 – Firmy Grove&Baker

Przykład maszyny z wibrującym-oscylującym czółenkiem – rok 1870

W roku 1872 Amerykański mechanik Walter Mouse dokonał pewnych modyfikacji w chwytaczu rotacyjnym Wilsona. Poprawił jego kształt i dodał do niego otwieraną obudowę. Wprowadzał pionową igielnicę z prostą igłą oraz wynalazł mechanizm, który był odpowiedzialny za podciąganie nici.

W roku 1885 Walter House wynalazł obrotowy chwytacz nazywany chwytaczem Wheelera-Wilsona.

Bracia Mack wynaleźli nowy standard napędu chwytacza. Chwytacz rotacyjny był napędzany za pomocą dwóch sworzni, które naprzemiennie poruszały chwytaczem wchodząc w odpowiednie otwory.

Chwytacz rotacyjny White’a, którego powstanie datowane jest na 1880r. funkcjonował w bardzo podobny sposób.

W tym czasie w Europie Max Gritzner z Karlsruhe-Dudlach wynalazł w roku 1879 podwójny obrotowy chwytacz bez obudowy. Poza tym chwytaczem jego maszyna miała także bębenek na szpulkę, obrotowy podciągacz nici oraz kontrolowane naprężenie nici. Jednak tak jak inni wynalazcy, Gritzner nie zdołał uczynić ze swojego pomysłu popularnego rozwiązania.

Nowatorskie rozwiąanie wprowadzili w 1887 roku Wilcom & Gibas, którzy skonstruowali chwytacz obracający się trzykrotnie podczas wykonywania jednego ściegu, dodatkowo był on wyposażony w obudową.

Można wymieniać ogromną liczbę udoskonaleń i nowatorskich konstrukcji dotyczących chwytacza w maszynie do szycia. O ewolucji chwytacza świadczy ogromna ilość patentów jakie zostały przyznawane w tej kwestii.

W roku 1878 amerykanie Miller i Diehl odkryli zapomniany wynalazek ich rodaka E. Smitha który powstał w roku 1855. Rozwinęli go i przekształcili w obrotowe czółenko, będące ogromnym krokiem na przód.

To samo stało się z wynalazkiem Amerykanina Leslie, któremu nie udało się uzyskać popularności dla swojego rozwiązania chwytacza w maszynie z roku 1872, ale już w roku 1880 inni wynalazcy tacy jak White, Mack i Mouse poprawili jego rozwiązanie i wprowadzili z sukcesem w swoich maszynach.

W roku 1887 Philip Diehl rozwinął chwytacz wahadłowy. W jego wersji chwytacza szpulka była umieszczona centralnie w chwytaczu. Napędzany był za pomocą mechanizmu z dwoma trzpieniami, które naprzemiennie „zazębiały” się z otworami w chwytaczu tym samym go napędzając. Dzięki centralnie umieszczonej szpulce, nić mogła łatwo się wysuwać i zapętlić podczas gdy ruch chwytacza był cały czas zmieniany z jednej strony na drugą. To rozwiązanie było bardzo popularne i stosowane jest do dziś w maszynach z chwytaczem wahadłowym.