Dla wielu ludzi żyjących w XIX wieku „maszyna potrafiąca szyć” była prawdopodobnie taką
samą abstrakcją jak kapsuła kosmiczna dla ich XX wiecznych potomków.

Pierwsze maszyny do szycia były bardzo drogie, ale biorąc pod uwagę czas jaki można zaoszczędzić
podczas produkcji odzieży ten koszt wydawał się uzasadniony. Maszyny do szycia były jednymi z
pierwszych tak szeroko reklamowanych urządzeń przemysłowych, sprzedaż maszyn do szycia była także
pionierska w kwestii sprzedaży ratalnej. Konstruktorzy maszyn do szycia byli jednymi z pierwszych,
którzy chronili swoje rozwiązania i wynalazki patentami i w ogromnym tempie przyczynili się do
rozwoju przemysłu odzieżowego.

Podobnie jak z wieloma innymi wynalazkami, wynalazek o nazwie: maszyna do szycia nie jest dziełem
jednego człowieka, ale „pracą zbiorową”, na którą przez dziesięciolecia składały się: myśl techniczna,
próby, porażki, sukcesy i ciężka praca wielu wynalazców, konstruktorów i praktyków szycia.

Początki maszyn do szycia
Bez wątpienia XVIII wiek wprowadził ulepszenia metod przędzenia i tkania, które w znaczny sposób
zwiększyły produkcję, a tym samym obniżyły ceny tkanin na rynku tym samym pobudziły w znaczący
sposób wynalazców do idei skonstruowania maszyny do szycia, która (jak wówczas uważano) imitując
ręczne szycie zrewolucjonizowałaby tę dziedzinę przemysłu.

W ciągu dwóch pierwszych dekad XIX wieku włożono ogrom pracy na skonstruowanie tego typu
maszyny szyjącej.

Krok pierwszy
Charles Frederick Wiesenthal
https://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Fredrick_Wiesenthal
Za pierwszą maszynę do szycia można uznać dzieło niemieckiego wynalazcy o nazwisku:
Charles Frederick Wiesenthal. Przebywając w Anglii skonstruował maszynę potrafiącą
wiązać ścieg przy użyciu podwójnie zaostrzonej igły z centralnie umieszczonym oczkiem.
Za ten wynalazek w 1755 roku otrzymał brytyjski patent o nr 701.

Krok drugi
Thomasa Saint

Kolejną maszyną, która mogłaby otrzymać miano pierwszej maszyny mogłaby być
maszyna skonstruowana przez producenta szaf – anglika o nazwisku Thomasa Saint,
który otrzymał patent na maszynę szyjącą ściegiem łańcuszkowym. Maszyna była
skonstruowana na potrzeby szycia wyrobów ze skór (jak buty czy siodła), ale także radziła
sobie np. z płótnem żaglowym. Saint otrzymał patent o nr. 1764 w 1790 roku. Maszyna
wykorzystywała pojedynczą nić, a pracowała na zasadzie podwójnej igły, z której jedna
miała oczko przez które z kolei przechodzi zaostrzony pręt wiążący ścieg łańcuszkowy.
Druga cześć igły służyła do wykonania dziurki pod kolejny cykl wiązania ściegu.

Thomas Saint w roku 1790 wynalazł taką oto maszynę do szycia.

Krok trzeci

Wiliam Newton Wilson
W 1874 roku Wiliam Newton Wilson odnalazł w urzędzie patentowym rysunek maszyny
Saint’a i na jego podstawie oraz po wprowadzeniu swoich udoskonaleniach zbudował
działającą maszynę, która obecnie jest eksponatem w Londyńskim Muzeum Nauki.

W 1804 roku Francuski patent otrzymali Thomas Stone oraz James Henderson na
„Nową, mechaniczną metodę, przeznaczoną do zastępowania ręcznych prac przy łączeniu
krawędzi wszystkich elastycznych materiałów wykorzystywaną szczególnie przy
produkcji odzieży”. Maszyna korzystała z pojedynczej igły i wykonywała ścieg w ten sam
sposób jak podczas ręcznego szycia.

W maju 1904 roku John Duncan z Glasgow otrzymał brytyjsko patent o nr 2769 za „
Nową i ulepszoną metodę haftowania bukietów kwiatów, figur i innych ornamentów na
muślinie, bawełnie i innych tkaninach, ubraniach i przedmiotach”. Maszyna Duncana
wykorzystywała ścieg łańcuszkowy, jednak nie korzystała z jednej, ale z wielu
haczykowatych igieł działających jednocześnie.

Najwcześniejsze wzmianki o maszynie do szycia, w której zastosowano igłę z oczkiem
umieszczonym na końcu, która nie musiała przechodzić w całości przez materiał,
pochodzą z roku 1807 w którym to 30 października Edward Walter Chapman oraz
William Chapman otrzymali brytyjski patent o nr 3078 Maszyna była skonstruowana na
potrzeby zszywania pasów i opasek poprzez zszywanie ze sobą kilku warstw ułożonych
obok siebie.

Kolejną maszyną do szycia, która wykorzystywała ścieg łańcuszkowy oraz igłę z oczkiem
(zakrzywioną igłę), była maszyna wynaleziona przez niemieckiego tkacza: Balthazar
Krems.
W 1810 roku opracował on maszynę, która służyła do zszywania czapek. Maszyna
posiadała obrotowe koło, które „najeżone” było szpilami i obracało szytą czapkę.
Zakrzywiona igła z oczkiem wykonywała ścieg łańcuszkowy.

W tym samym czasie Josef Madersperger, krawiec z Wiednia opracował maszynę do
szycia, której projekt został zilustrowany w 15-sronicowej broszurze wydanej w 1816
roku. Jego maszyna zyskała dużą aprobatę, a sam Madersperger otrzymał cesarski
ekskluzywny przywilej (patent). Maszyna szyła ściegiem prostym lub ściegiem

„zakrzywionym”. Kolejna opracowana przez niego maszyna szyła ściegiem
przypominającym małe kółka, a także jajowate figury pod różnymi kątami. W latach 1818-
1819 Madersperger opracował kolejną maszynę, która imitowała ścieg ręczny, tworząc
wręcz idealną jego kopię.

Maszyna do szycia wg pomysłu Josefa Maderspergera – rok 1814

W KOLEJNYM ARTYKULE CIĄG DALSZY – HISTORIA MASZYNY DO SZYCIA.
WKROCZYMY W ŚWIAT MECHANIKI.